Peeta i Katniss: Dalsze życie - burn with us.

*Uwaga! Informacja! Do końca tej historii będę pisać w narracji trzecioosobowej. Lepiej mi ona wychodzi, a przy okazji mogę trochę poćwiczyć ;) Oczywiście mój wierszyk na początek (Z niczym się nie wiąże)* Nienawidzę cię za to, Że cię kocham. Zrównanie tempa bicia serca. Wzrasta szczęście, gdy cię widzę. Wiem i tak, Że tą twoją miłością nie jestem ja. Mimo to cię potrzebuję. Bo tylko widząc ciebie,  Jakoś żyję. Bo wiem, Że kochasz inną. I nie wygram z tą dziewczyną. Bo nie mnie kochasz, Lecz ją. 

Bo kiedy ja płakałam z rozpaczy, uświadamiając sobie, że urodzę ci potomka, ty bawiłeś się i miałeś kobiety pod dostatkiem. I pamiętając, co właśnie mi zrobiłeś, czuję obrzydzenie narastające każdego dnia. Chciałabym o tobie zapomnieć, mając nadzieję, że nigdy więcej cię nie zobaczę. Ale to dziecko i tak przypomni mi o okropnym chłopaku, którego znałam tylko z widzenia w dwunastce. =======================================================

Zrównaj się ze mną. Zagraj na lirze wiatru. Wyśpiewaj co o mnie myślisz. Złączmy nasze usta w całość. Nim będzie za późno. Boję się Peeta. Daj mi się schować w swoich ramionach. ============================================

Przeszłość To ja. Skrzywdzona Grace Beasun. Załamana. Zakochana po uszy w synu piekarza. Nie czujesz tego zapachu pieczywa roznoszącego się po całym Panem? Nie? Ja też.  Zmysły znikają. Klątwa wpadła na kolację. A ja jej nie słyszałam. ================================================ -Oczami Grace- Wymierzyłam siarczystego policzka jednemu, który na mnie niespodziewanie ruszył. Otrzepałam się z niewidzialnego kurzu i poprawiłam swój fartuszek.  Mężczyźni byli zszokowani moją reakcją, a gdy zacisnęłam mocno pięści i napięłam mięśnie, czwórka dwudziestolatków udała się w popłoch jak stado dzikich koni.  - Idioci! - krzyknęłam. -  Ten kto zadrze z moim rodzeństwem, ten zadrze też ze mną! 

  Co to za melodia? Co to za dźwięk? To bicie mojego serca, księżniczko. Naprawdę? Zagraj coś jeszcze. (Ech te moje pomysły) ================= -Oczami Johanny- Był chłodny wieczór, ale postanowiłam się przejść. I wiem, że nie wzięcie swetra było najlepszą decyzją jaką w życiu podjęłam.  Opatulił mnie własnymi ramionami, a ja się w nich potajemnie skryłam przed niebezpieczeństwami. W końcu nie musiałam udawać twardej, poważnej kobiety.  Spotkałam go w parku, gdzie siedział na ławce nasłuchując rozmowy ptaków na drzewach. Sowy.  Zagadałam do niego. Rozbawiłam, choć było widać, iż wymusił u siebie uśmiech. Odpowiadał na każde moje pytanie chłodno, ale było słychać, że zgodnie z prawdą.  Kiedy powiedział, że chyba się zakochał, pomyślałam, że chodziło o mnie. I tak właśnie to się wszystko zaczęło.  Chciałam, aby dostrzegł we mnie samo dobro. To, jak opisywał swoją ukochaną, urzekło mnie, mimo iż nie brzmiało jakby był to opis dotyc...

-Oczami Katniss- Panuje tu całkowita cisza, a ja słyszę rozdzierający krzyk swojej pozostałości duszy. Z każdym, nawet drobnym przewinieniem traciłam mały jej kawałek, aż w końcu zrobiła się wielka dziura, której nikt nie zdoła załatać. Nawet Peeta. Pokrywa lodu, która osiadła na moim sercu powoli topnieje, aż w końcu krew, którą kiedyś uznawałam za łzy, zacznie znowu pompować tak jak należy.  Bałam się spojrzeć w lustro. Albo raczej w samo potłuczone szkło, przez co miałam zniekształconą twarz. A kiedy już się odważyłam... W moich oczach zgasła całkowita szarość, a pojawiła się czerń. Czerń tak głęboka, jak otchłań rozpaczy w której przebywałam nie mając nawet gdzie i komu się wypłakać. Każdy dzień oznaczał; łączenie się bólu i krzyku z nadzieją przeplatającą się z samą codziennością, która zmieniła się tak szybko jak odzyskałam,a zarazem straciłam Peete. Twarz mi bladła, skóra przybierała kształty kości, nic nie jadłam. Głodziłam się, chciałam umrzeć. Nawet usta miałam t...

No dzień dobry! :D Przyszłam do was dzisiaj z LBA ^^ Do tego nominowała mnie Posy232 z bloga: http://bibliotekaamarzen.blogspot.com/ na który serdecznie zapraszam! Może przejdźmy do pytań!